داديم و بر كفر و انحراف در اين عالم مجازاتشان نكرديم تا دعوت كردند مرد مرا بكارهائى كه آنها را بسوى آتش ميبرد . ابو مسلم گفت : امامت بمعنى جلو افتادن است يعنى چون آنها اوّل بد كردند و گرفتار شدند جلو افتادند از آنها كه بعد آمدند و بدنبال آنها رفتند . « 1 » « وَأَتْبَعْناهُمْ فِي هذِه الدُّنْيا لَعْنَةً » 42 فخر : يعنى در دنيا خداوند و ملائكه لعنتشان مىكند و هم دستور لعنت آنها كه بمؤمنين داده شده است جملگى لعنتهائى است كه در دنبال آنها براى شان فرستاده مىشود . سخن ما در اين آيات : 1 - آيت 5 « وَنُرِيدُ أَنْ نَمُنَّ تا آخر » دلدارى است و اميدوارى براى ملَّتهاى ضعيف كه در فشار دولتهاى بزرگ و صاحبان قدرت هستند اميدوار باشند و خود را آماده كنند براى ايستادگى و نشان دادن ارزش خود و سرپيچى از فرمان و برترى آنها كه ممكن است اگر با خرد و سنجش ارزش خود را نمودار كنند جانشين و وارث آنها بشوند ، البتّه در صورتى كه روش آنها را پيش نگيرند تا ستمگر شوند و ديگران را خورد كنند ، و در اين دوران زندگى ما ملَّتها و مردم زبون زياد بودند كه از زير بار بيچارگى رها شدند . 2 - آيت 12 جمله ى « حَرَّمْنا عَلَيْه الْمَراضِعَ - تا آخر » اشاره است به اينكه چون در سرنوشت تكامل موسى اين بود كه از شير مادر زندگى كند و نيز به مادرش براى همين خاصيت شير او وعده كرديم كه موسى را به او برگردانيم از اين روى دگر شيرها را بر او ناپسند كرديم تا فرعونيان بناچار او را بمادرش سپارند . 3 - آيت 14 « وَلَمَّا بَلَغَ أَشُدَّه وَاسْتَوى - تا - الْمُحْسِنِينَ » آنچه مفسّرين نوشته‌اند نقل كرديم ولى شايد معنى » استوى « كنايه از حالت متوسّط اخلاقى باشد كه چون موسى بالغ شد و نيروى بدنى او سخت و كامل شد و قواى معنوى

--> ( 1 ) ممكن است معنى « وَجَعَلْناهُمْ أَئِمَّةً - الاية » اين باشد كه ما فرعون و همكارانش را پيشوايان ضلالت و داعيان دوزخ ناميديم و نامشان را پيشوايان اهل جهنّم گذاشتيم .